Annonse

Akkurat no ligger eg i senga. Marlon ligger i senga si ved sida av vår, han skal ha sin første kvil for dagen. Eg kryssar fingrane for at den skal vare ei stund, for eg har veldig lyst og behov for å lukke augene sjølv. Det blirikkje så mykje søvn på meg for tiden, som forventa så klart, men eg er ikkje så god på lite søvn.

Sjølv om det ikkje blir så alt for mykje soving på meg, så brukar riktig nok mykje tid i senga! I dag har eg laga meg frokost som eg har tatt med inn på soverommet. Frokost på senga er nemlig noke av det beste eg veit. Trenge ikkje vere så fancy, enkel frokostblanding, kaffi og appelsinjuice. Da er eg meir enn happy, gjerne akkompagnert av God Morgen Norge på tv og ein sovande baby. Liten luksusfølelse, sei. Det beste er sjølvsagt å bli overraska med frokost på senga.

Sengetøy, serveringsbrett og servise- alt du ser er fra Kremmerhuset. Eg har lenge ønska meg gullbestikk, og endelig har eg skaffa meg det. Serviset heiter Emilie og er i ein nydelig grønnfarge. Det er stentøy, som gjer det slitesterkt, tåler både mikro, vaskemaskin og ovn opptil 200 grader.

Og så elskar eg dei kystallinspirerte glassa som ein like gjerne kan bruke til kvardags.

Sengetøyet er i 100% økologisk bomull, og akkurat no får alle medlemmer av kundeklubben 50% på alle sengesett. God deal!

No skal eg skynde meg å sove litt før verdens beste guttebass våkna. Eg skal kose meg i nytt, deilig sengetøy.

 

 

Annonse

Når eg er heime hos mamma og pappa elskar eg å ta fram fotoalbuma fra da eg var liten. Det er så kjekt å sjå tilbake på oppveksten, gode ferieminner, sjå korleis vi alle såg ut som ein yngre utgave av oss sjølv. Eg blir aldri lei av det. Ein lever jo mykje på gode minner.

Det er ein liten jobb å sette seg ned å lage album, men når ein først er i gang er det utrulig moro og tilfredsstillande. Eg får ein slags indre ro og orden av å gjere det, og god samvittighet fordi eg veit at eg gjer noke som er hyggelig ikkje berre for meg, men for resten av familien.

Eg brukar å samle året i ei fotobok. Året som handlar om oss som familie med venner og kjente. Feriar, kvardag og store begivenheitar. I år har det vore fleire store ting; vetlebror som kom til verden, Billie som begynte i 1.klasse, ho mista mange tenner, vi var på flotte fjellturar og vi bygde hus. Så masse fint til tross for eit ellers litt trasig korona-år. Kvardagen går så fort forbi, derfor er det ekstra kjekt og viktig å få samla dette på ein plass.

Kvart einaste år sidan Billie blei fødd har eg laga fotobok til alle besteforeldre. Eg er rimelig sikker på at dette er ein av dei finaste gavene dei får på julekvelden. Ein fin måte for dei til å følge med på oppveksten til barnebarna og alt vi måtte drive med i ein travel kvardag.

Med rabattkoden TONEJUL40 får du no 40% rabatt på julegaver som fotobok, kalender og julekort hos fotoknudsen.no. Kampanjen varer fra 12.november- 25.november. 

Rabattkode: TONEJUL40

Her kan du lage gaver som treff rett i hjertet! Og ikkje minst er det ekstra fint i år å bestille julegavene på nett.

No sprekker eg snart av både stor mage og nysgjerrighet. Eg lurer så innmari på kem som er inni magen min. Korleis ser han ut, korleis er han? Eg gleder meg slik til å treffe han og holde han og snuse på han. Lille gutten min som eg på ein måte kjenner så godt, samtidig ikkje i det heile tatt.

Alt er klart her heime. Senga er nyoppredd med print av små koalabjørnar, stellebordet er fyllt med mini-bleier, klutar og halve apoteket. Vippestolen står klar i stova og pysjane ligger pent bretta i kommoden. Eg er litt hønemor, men det gir meg ein så stor glede å forberede dette, det gjer óg at eg skjønnar enda meir at dette faktisk snart skal skje. Her er eg nyfødd på Lærdal Sjukehus. I armane til mamma <3 

Are, Tale og meg. Eg er så glad for å ha søsken. No er eg lykkelig for å endelig kunne gi det til Billie.

Det er kun 17 månader mellom Tale og meg. Imponerande tett etter min meining. Mellom veslebror og Billie blir det 6,5 år. Det blir nok perfekt på sitt vis det óg. 

Mamma, Tale og meg. 

Dagane blir litt lange no. Sjølv om eg ikkje har uttalt når terminen er, så treng ein vel ikkje å vere rakettforskar for og skjønne at den er rett rundt svingen. Eg føler meg moden og poppeklar.

Billie er ganske så lik på Markus, kanskje vetlebror blir lik meg? Eg håpar han får litt av oss begge.

Kom snart no, vetle M.

Samtidig som at dagane går sakte og eg har bøttevis med tid, så får eg gjort fryktelig lite. Kroppen bevega seg som ei skilpadde, den begrensa meg virkelig for tiden. Ei eldre dame skreiv til meg på instagram her om dagen: “Ser ikke så jævlig ut, du har ikke så stor mage, du må slutte å være så pysat”.

Dette var respons på ein filmsnutt eg la ut på story da eg skulle sette meg inn i bilen, noke som er både er vanskelig og smertefullt i desse dagar. Eg kjente at eg blei så steikandes forbanna inni meg. Til vanlig ville eg berre oversett ein slik kommentar, men akkurat no, med følelsane på utsida og ein god del ubehag i kroppen, så kjente eg at det ikkje var plass til ein slik melding. Først og fremst lurer eg på ke det er som får ei eldre dame (tilsynelatande bestemor da ho har bilde av barn på profilen sin) til å slenge ut slike setningar til ei høggravid jente i starten av 30-åra. Og kem er ho til å avgjere korleis smerter eg måtte ha eller om eg er pysete?

Eg svarte ho, og så blokkerte eg  ho. Så opna eg opp igjen blokkeringen etter å ha fått summa meg litt. Eg bestemte meg for å ikkje vere ho barnslige.

Egentlig skriv eg dette som ein liten reminder til aller der ute, vær snille med kvarandre, på internett óg. Hugs at det er ekte mennesker med følelsar bak alle bildene som florerar der ute. Stygge kommentarar kan gjere større skade enn ein egentlig kan forestille seg. Be nice to people. Og med det sagt, eg leser alle kommentarar, og heldigvis er dei aller fleste superhyggelige og støttande. Det setter eg så stor pris på!

God helg.

Klem fra meg.

Så heldig eg er som har så mange fine folk rundt meg. I dag var det babyshower, og det må eg sei er ein ekstremt hyggelig greie. Babyshower er i mange folk sine auger ein litt overfladisk og “nymotens” greie, men veit du- som høggravid, sliten og litt lei- så er ein slik dag virkelig heilt fantastisk. Det er ein BOOST å få ei slik stund med gode venninner og familie, ein sånn dag kjente eg at eg trengte akkurat no!

Mamma kom heilt fra Sogndal. Det var så koselig. 

Søstrene sisters. Vi har kjent kvarandre alltid, vi. Tale, meg, Ida og Eva. 

Her er mødrene mine. Svigermor, bonus-svigermor og mamma. Dette er dei ein ikkje velger sjølv, men fy søren, eg har vore heldig der! 

Nina arrangerte dagen for meg. Snille, gode. Tusen takk!

Så no kan vetle M berre komme. No er alt klart! Skuffene er fulle av søte, små kle, vogna er i hus, bilsete er installert og sengetøyet er lagt på i senga som han har arva etter Billie. The waiting game is on. Alt for spennande. Eg har jo gjort dette ein gang før, men dette kan jo bli heilt anleis… Men det er gøy å ikkje vite, og sikkert veldig bra og ikkje vite.

Denne dagen har gitt meg ny energi, og eg er skikkelig lykkelig her eg ligger med urolige bein på sofaen akkurat no. Eg har egentlig lagt meg for fleire timar sidan, men fann ikke roen. No skal eg sjå på serie mens eg knaskar sjølvplukka pærer fra Sogndal (eller pappa har plukka da). Det er noke av det beste eg veit på høsten. Sånne harde, på kanten til umodne.

Takk for ein fantastisk dag, fine jentene mine.

Ein liten oppdatering på tingenes tilstand. Eg er ganske så gravid no, ganske så tung og småforsynt. Eg hugsar fra forrige graviditet at det var ein lang rugeprosess, men at det var så drøyt- det minns eg ikkje.

Men det er ein grunn for alle desse dagane og månadane. Det må vere sånn. Så misforstå meg rett, eg følger notane etter punkt og prikke og er happy med det. Eg er nok berre ein rastlaus sjel som ikkje fort nok kan komme i mål. Det kribla i heile kroppen når eg tenker på at eg snart skal få ha han i armane mine.

Eg har ein del ubehag no. Ein rygg som ikkje er god, på godt norsk- it’s killing me! Eg har urolige bein på kveldane (spesielt rett før eg skal sove), har lyst å kutte dei av innimellom.
Halsbrann. Ekstremt ekkelt å gulpe seg gjennom dagane. Og så har eg voldsomt med kynnarar. For dei som lurer så er det sammentrekningar i livmora, den gjer seg klar for fødsel.
I det store og heile har eg sikkert ingenting å klage på, men eg klagar litt likevel. La oss kalle ein spade for ein spade- det er heftig å bære fram eit barn. Også er det jækla rått! Hadde eg vore mann hadde eg vore misunnelig på kvinna som har fått utdelt denne oppgava- for det er eit vanvittig opplegg.


Om ikkje lenge ligger eg på fødestova og hyler som ein stukken gris. Eg ser skikkelig fram til det. For mange høyres det kanskje sjukt ut å glede seg til, men eg gjer det. Heilt klart fordi min forrige fødsel med Billie var så fin (vond óg så klart, men fin). Det er det råaste eg har opplevd og eg følte meg så sinnsjukt sterk. Det er selvfølgelig ingen garanti for korleis den kommande fødselen blir, kanskje blir den heilt anleis, kanskje blir den grusom. Dette veit ein heldigvis ikkje på forhånd, og det trur eg er like greit. Uansett syns eg det er viktig å formidle at det finns veldig mange fine fødeshistoria, sjølv om ein veldig ofte høyrer og les om dei som ikkje var så bra.

Ein liten shout out til alle gravide damer der ute, herregud så flinke de er! Og til alle dikka andre. Takk for at de tek så godt vare på oss gravide, for det må eg virkelig sei, eg føler meg skikkelig “passa på”.