Det er lørdag, det er ruskete vær ute og eg har nettopp ete to polarbrød med bringebærsyltetøy og brunost til frokost. Ein av mine absolutt favorittar for tiden. Samtidig som eg sitter her ved dataen går vaskemaskina med bittesmå beibi-kle som skal bli lillebror sine. Eg har spart på alt fra da Billie var bebis, men det var mykje rosa det gjekk i der, så desverre er det ikkje så mykje som passar til han. Heldigvis kan han arve litt av søskenbarna sine, så det blir ein god blanding av gammalt og nytt. Det syns eg er heilt strålande! Eg klarar ikkje å holde meg heilt unna småbarnsavdelingane rundt om, eg blir så gira og får lyst til å handle litt. Kanskje litt meir enn litt. Hehe… Og no som eg er ein del våken på natta er det veldig lett å plutselig ramle innom ein nettbutikk eller to.

Det er uansett fryktelig stas å fikse og ordne. No er den vetle sprinkelsenga skrudd opp. Den har stått i garasjen i mange år, så det er fryktelig stas å endelig skulle bruke den igjen. Det vi skal gå til innkjøp av veldig snart er nytt bilsete, vogn og ein fin stellebag. Eg trur vi har bestemt oss for korleis vogn vi skal ha, men kom gjerne med innspel.

Når eg driv på ordna her heime gledar eg meg automatisk enda meir til han kjem.  Eg er så nysgjerrig på kem han er, korleis han ser ut, korleis personlighet han har. Blir han blond slik som Markus var da han var liten? Får han min “Damli-nase” slik som Billie har fått? Blir han utadvendt eller sjenert? Er han frisk? Det siste er sjølvsagt det største og viktigaste spørsmålet. Heldigvis har alt sett fint ut på ultralyd, han sparkar og er ekstremt aktiv kvar dag. Det er det finaste tegnet. Eg blir aldri lei det, uansett kor mykje det måtte forstyrre nattesøvnen min. Eg kan sove når eg blir gammal.

Lillebror. Eller vetlebror som eg egentlig seier. Herregud så ønska du er!!

  • Ete spekemat. Eg skal frotse i fenalår og deilige italienske skinker. Det er det beste eg veit og har vore hardt å holde seg unna.
  • Mjuke ostar. Burgar med blåskimmer osv. Savn!
  • Vin. Har ikkje savna det sånn veldig da kroppen slettes ikkje har crava det under graviditeten, men skitt så godt det skal bli. Gjerne i kombo med dei to andre tinga over. Omg. Ein tung, gul ein. Med hensyn til amming- slapp av!
  • Springe fort. Eg likar å trene, og er spesielt glad i intervallar. Syns akkurat det er utfordrande med å vere gravid, at kroppen begrensar meg på områder. Heilt naturlig såklart, men eg gledar meg til å få tilbake superkreftene mine!!
  • Jeans med høgt liv. Ååå, ja!! Det savna eg veldig. Eg er jo ei jeans-jente, og d er ikkje berre lett som gravid. Eg har hatt ei bukse heile graviditeten, og sjølv om eg ikkje kjemme til å passe inn i dei gamle med det første, så gleda eg meg til sjå att midja mi att.
  • Sove på magen. Hallelujah. Ein burde vel ikkje gjer det i utgangspunktet, men kjære vene. Det er jo det beste. Da søve mor sjølv som eit lite barn. Går heller eit par timar ekstra til kiropraktor med skada nakke. #livetpåmagen
  • Følelsen av ein vel gjennomført graviditet. For det er lenge. Og det er heftig og tungt. Og litt kjedelig. High five. Fy søren, vi damer er ganske så rå!

Da eg gjekk gravid med Billie var eg omringa av venninner som óg var gravide. Eg hadde ei venninne i Bergen som eg teksta med, ei i Sogndal, også var vi “Tjukkebollegjengen” som alle var her i  området. Det var så godt å ha dei. Vi teksta døgnet rundt, for etterkvart var vi jo våkne til alle døgnets tider. Vi kunne klage og syte til kvarandre, dele oppturar og nedturar, snakke om melkespreng og hovne bein. Ting som andre folk slettes ikkje brydde seg om. Det var skikkelig fint å ha dei.

Denne gangen har eg ikkje “Tjukkebollene”. Denne gangen er det berre meg. Uansett korleis ein vrir og vender på det, så vil Markus aldri klare å sette seg inn i min situasjon. Han tek imot klagingen min, han masserar dei hovne beina mine og kjenner entusiastisk på sparka fra lillebror. Men han kan aldri heilt forstå, han er mann og det er klin umulig.

Derfor vil eg sei til dikka fine lesarar, at denne gangen føler eg at eg har fått mange nye “venninner” på instagram. Det er skikkelig fint å dele med dikka, og eg får hundrevis av tilbakemeldingar i innboksen min av damer som opplever eller har opplevd det samme som eg går gjennom akkurat no. Takka vere dikka så føler eg meg ikkje så aleine om å vere gravid. Det er litt fint å vite at det er andre som eter is og godteri kvar dag, at det ikkje berre er eg som må opp på do x antall gonger på natta og at andre óg pustar og pesar seg gjennom dagen. Sjølv om eg ikkje kjenner dikka, så setter eg veldig pris på kvar og ein. Egentlig alltid, men spesielt no!

 

Endelig! Som eg har gleda meg til å blogge igjen. For ei stund sidan fann eg ut at eg savna å ha min eigen plattform som kun er avhengig av meg sjølv og mitt eige innhold. Derfor har sommaren gått med til å utvikle denne splitter nye bloggen, og det føles skikkelig bra. Her på bloggen får eg enda meir plass til å dele ting med dikka, meir enn kun eit bilde og ein liten tekst som på Instagram. Komboen blogg og Instagram er veldig fin, og eg trivs veldig godt ved tastaturet.

Eg gleder meg iallfall veldig til å dele masse med dikka framover. Til høsten skal eg føde og garantert vere mykje heime med bebisen min. Da får eg forhåpentligvis god tid til å oppdatere bloggen (håpa ikkje han suge all energi ut av meg). Kryssa fingrane for ei fin barseltid.

Eg har lyst å dele alt i fra musikk, mammarollen, hus og heim, skjønnhet og mote, trening og mat osv. Og eg teke gjerne imot tips om ting di lurer på eller vil lese om.

Velkommen tilbake til bloggen min!

 

Eit år eldre og minst like lykkelig! Eg er altså ein av dei som har hatt bursdag i koronatiden, og feiringen blei deretter. Men dette visste eg jo om, og hadde det veldig greit med det. Det hadde uansett blitt rolig, for bursdagen var på ein søndag, ein helligdag i påsken og vi skulle egentlig vore på hytta. Ergo, ingen stor fest.

Feiringen blei uansett superfin, og eg fryda meg gjennom heile dagen. Det er kanskje rart, men til tross for at eg (visst nok) er voksen, så er eg så sinnsjukt gira og glad i bursdag. Eg har sommarfuglar i magen fleire dagar i forvegen, og når dagen endelig er der går eg spent og full av forventningar. Ikkje det at det absolutt skal skje så jækla mykje eller at eg har høge krav, eg er berre på høggir, rett og slett.

Og dei rundt meg veit jammen å ta vare på meg da. Eg blei vekt til frokost på senga, ballongar, konfetti, sang og gaver. Alt eg kunne drømme om og ønske meg. Og på bursdagar har ein lov til å ete godteri til frokost. Eg stappa i meg sure føtter etter notar og elska kvart eit tygg.

Ei lykkelig bursdagsjente som syns det er litt kjipt at det er eit år til nesten gang. Hehe. Bursdag er så gøy, og det er faktisk berre fint å bli eldre og litt klokare for kvar dag som går.

Eg veit ikkje heilt kor mange dagar vi har hatt heime no, men det begynnar å føles ut som at dette er det normale, at det er slik kvardagen skal vere. Det er det definitivt ikkje, men ein venner seg til det aller meste. Ein venner seg til sitt eige selskap, å konstant gå og rydde etter ho vetle som rotar. Apropos det. Eg held på å bli gal av rot. I det eg ryddar det eine rommet som nettopp har blitt bomba, er rotingen i full sving i eit nytt rom. Never ending story! Kanskje ein berre burde la det vere rotete?! Men da blir det rot innvendig hos meg. Det er faktisk verre.

Også er det kjøkkentjeneste “heile tiden”. I det ein er ferdig med oppvasken etter det eine måltider er neste måltid i gang. Uvant at heile familien skal ete alle måltida heime, det blir mykje mat og mykje oppvask. Det er ikkje alle måltid som blir laga fra bunn, for å sei det slik. Litt halvfabrikat får vere greit i denne tiden. Kødda ikkje med tomatsuppen til TORO.

Kanskje virkas eg litt negativ og destruktiv akkurat no, men eg føler det må vere lov å kjenne litt óg. Alt i alt går ting veldig bra, men at ein blir litt kokko av å gå oppå kvarandre 24/7, det skal vere sikkert. Til vanlig er lunta mi ganske så lang, men den har blitt kortare desse vekene. Ein får prøve å trekke pusten djupt og telle til ti. Det brukar å hjelpe.