No sprekker eg snart av både stor mage og nysgjerrighet. Eg lurer så innmari på kem som er inni magen min. Korleis ser han ut, korleis er han? Eg gleder meg slik til å treffe han og holde han og snuse på han. Lille gutten min som eg på ein måte kjenner så godt, samtidig ikkje i det heile tatt.

Alt er klart her heime. Senga er nyoppredd med print av små koalabjørnar, stellebordet er fyllt med mini-bleier, klutar og halve apoteket. Vippestolen står klar i stova og pysjane ligger pent bretta i kommoden. Eg er litt hønemor, men det gir meg ein så stor glede å forberede dette, det gjer óg at eg skjønnar enda meir at dette faktisk snart skal skje. Her er eg nyfødd på Lærdal Sjukehus. I armane til mamma <3 

Are, Tale og meg. Eg er så glad for å ha søsken. No er eg lykkelig for å endelig kunne gi det til Billie.

Det er kun 17 månader mellom Tale og meg. Imponerande tett etter min meining. Mellom veslebror og Billie blir det 6,5 år. Det blir nok perfekt på sitt vis det óg. 

Mamma, Tale og meg. 

Dagane blir litt lange no. Sjølv om eg ikkje har uttalt når terminen er, så treng ein vel ikkje å vere rakettforskar for og skjønne at den er rett rundt svingen. Eg føler meg moden og poppeklar.

Billie er ganske så lik på Markus, kanskje vetlebror blir lik meg? Eg håpar han får litt av oss begge.

Kom snart no, vetle M.

Samtidig som at dagane går sakte og eg har bøttevis med tid, så får eg gjort fryktelig lite. Kroppen bevega seg som ei skilpadde, den begrensa meg virkelig for tiden. Ei eldre dame skreiv til meg på instagram her om dagen: “Ser ikke så jævlig ut, du har ikke så stor mage, du må slutte å være så pysat”.

Dette var respons på ein filmsnutt eg la ut på story da eg skulle sette meg inn i bilen, noke som er både er vanskelig og smertefullt i desse dagar. Eg kjente at eg blei så steikandes forbanna inni meg. Til vanlig ville eg berre oversett ein slik kommentar, men akkurat no, med følelsane på utsida og ein god del ubehag i kroppen, så kjente eg at det ikkje var plass til ein slik melding. Først og fremst lurer eg på ke det er som får ei eldre dame (tilsynelatande bestemor da ho har bilde av barn på profilen sin) til å slenge ut slike setningar til ei høggravid jente i starten av 30-åra. Og kem er ho til å avgjere korleis smerter eg måtte ha eller om eg er pysete?

Eg svarte ho, og så blokkerte eg  ho. Så opna eg opp igjen blokkeringen etter å ha fått summa meg litt. Eg bestemte meg for å ikkje vere ho barnslige.

Egentlig skriv eg dette som ein liten reminder til aller der ute, vær snille med kvarandre, på internett óg. Hugs at det er ekte mennesker med følelsar bak alle bildene som florerar der ute. Stygge kommentarar kan gjere større skade enn ein egentlig kan forestille seg. Be nice to people. Og med det sagt, eg leser alle kommentarar, og heldigvis er dei aller fleste superhyggelige og støttande. Det setter eg så stor pris på!

God helg.

Klem fra meg.

Så heldig eg er som har så mange fine folk rundt meg. I dag var det babyshower, og det må eg sei er ein ekstremt hyggelig greie. Babyshower er i mange folk sine auger ein litt overfladisk og “nymotens” greie, men veit du- som høggravid, sliten og litt lei- så er ein slik dag virkelig heilt fantastisk. Det er ein BOOST å få ei slik stund med gode venninner og familie, ein sånn dag kjente eg at eg trengte akkurat no!

Mamma kom heilt fra Sogndal. Det var så koselig. 

Søstrene sisters. Vi har kjent kvarandre alltid, vi. Tale, meg, Ida og Eva. 

Her er mødrene mine. Svigermor, bonus-svigermor og mamma. Dette er dei ein ikkje velger sjølv, men fy søren, eg har vore heldig der! 

Nina arrangerte dagen for meg. Snille, gode. Tusen takk!

Så no kan vetle M berre komme. No er alt klart! Skuffene er fulle av søte, små kle, vogna er i hus, bilsete er installert og sengetøyet er lagt på i senga som han har arva etter Billie. The waiting game is on. Alt for spennande. Eg har jo gjort dette ein gang før, men dette kan jo bli heilt anleis… Men det er gøy å ikkje vite, og sikkert veldig bra og ikkje vite.

Denne dagen har gitt meg ny energi, og eg er skikkelig lykkelig her eg ligger med urolige bein på sofaen akkurat no. Eg har egentlig lagt meg for fleire timar sidan, men fann ikke roen. No skal eg sjå på serie mens eg knaskar sjølvplukka pærer fra Sogndal (eller pappa har plukka da). Det er noke av det beste eg veit på høsten. Sånne harde, på kanten til umodne.

Takk for ein fantastisk dag, fine jentene mine.

Ein liten oppdatering på tingenes tilstand. Eg er ganske så gravid no, ganske så tung og småforsynt. Eg hugsar fra forrige graviditet at det var ein lang rugeprosess, men at det var så drøyt- det minns eg ikkje.

Men det er ein grunn for alle desse dagane og månadane. Det må vere sånn. Så misforstå meg rett, eg følger notane etter punkt og prikke og er happy med det. Eg er nok berre ein rastlaus sjel som ikkje fort nok kan komme i mål. Det kribla i heile kroppen når eg tenker på at eg snart skal få ha han i armane mine.

Eg har ein del ubehag no. Ein rygg som ikkje er god, på godt norsk- it’s killing me! Eg har urolige bein på kveldane (spesielt rett før eg skal sove), har lyst å kutte dei av innimellom.
Halsbrann. Ekstremt ekkelt å gulpe seg gjennom dagane. Og så har eg voldsomt med kynnarar. For dei som lurer så er det sammentrekningar i livmora, den gjer seg klar for fødsel.
I det store og heile har eg sikkert ingenting å klage på, men eg klagar litt likevel. La oss kalle ein spade for ein spade- det er heftig å bære fram eit barn. Også er det jækla rått! Hadde eg vore mann hadde eg vore misunnelig på kvinna som har fått utdelt denne oppgava- for det er eit vanvittig opplegg.


Om ikkje lenge ligger eg på fødestova og hyler som ein stukken gris. Eg ser skikkelig fram til det. For mange høyres det kanskje sjukt ut å glede seg til, men eg gjer det. Heilt klart fordi min forrige fødsel med Billie var så fin (vond óg så klart, men fin). Det er det råaste eg har opplevd og eg følte meg så sinnsjukt sterk. Det er selvfølgelig ingen garanti for korleis den kommande fødselen blir, kanskje blir den heilt anleis, kanskje blir den grusom. Dette veit ein heldigvis ikkje på forhånd, og det trur eg er like greit. Uansett syns eg det er viktig å formidle at det finns veldig mange fine fødeshistoria, sjølv om ein veldig ofte høyrer og les om dei som ikkje var så bra.

Ein liten shout out til alle gravide damer der ute, herregud så flinke de er! Og til alle dikka andre. Takk for at de tek så godt vare på oss gravide, for det må eg virkelig sei, eg føler meg skikkelig “passa på”.

Dette er nok den siste turen på ei lang stund. Markus og meg er på kjærestetur til Hemsedal i helga, berre oss to. Sjeldent, etterlengta og viktig. Eg måtte forklare det til Billie der ho sto der med tårer i augene, at det er viktig for vokse å få lov til å vere skikkelig kjærestar av og til. Uten barn. Eg veit ikkje om ho var heilt enig, men samtidig skjønte ho at ho er heldig som har ein mamma og pappa som er veldig glad i kvarandre. Det er da ikkje ein selvfølge det heller i våre dagar, sei.

Planen vår for helga er ingen plan. Vi har vore ein tur på butikken å kjøpt litt snacks, utenom det skal vi holde oss her på hotellet. Vi skal bade, kose oss og slappe av. Samtlige andre på hotellet går rundt sporty antrukket og har sikkert bestege den eine fjelltoppen etter den andre. Eg blir dausliten av å gå opp trappa fra resepsjonen, så det får duge i denne omgang. Eg er høggravid og fryktelig tung i lortfallet om dagen.

Såpass med ro har vi tenkt å ta det at vi vurderar pizza på senga i kveld. Med Skal Vi Danse og Stjernekamp på skjermen. Det kjem til å bli mange helger i sofaen framover, så ein kan like gjerne bli hekta først som sist. Eg elskar riktig nok slike program. Skal Vi Danse bringer fram veldig gode minner- fra 2006- OMG så lenge sidan. Ung og vågal… Hadde glatt gjort det igjen.

Slåbrokken er på og vi skal straks snegle oss ned til bassenget. Det er så nydelig her. Og den fjellufta. Sinnsjukt deilig for kropp og sjel!

God helg alle sammen 🙂

Å våkne opp på hytta, mutters aleine, ikkje ein einaste lyd- det er både rart og ganske fint. Eg savna Markus og Billie allerede, eg kjenner at vi har det aller best når vi er samla. Eg trur samtidig at vi har godt av det. Kanskje spesielt Billie. Vi har vore ilag døgnet rundt heile sommaren, så no er det kanskje dags for å klippe navlestrengen igjen.

Eg har ete frokost på senga; havregryn med melk og syltetøy, drukke iskaffe og appelsinjuice. Eg har dataen på fanget, har fått gjort unna litt mail, scrolla gjennom nyhetene, rett og slett berre kosar meg med skikkelig kvilepuls. Dette går enn så lenge heilt etter planen.

Eg har ingen anna plan for dagen enn å ordne litt til på hytta, for i morgon kjem det 10 gjester her. Desse 10 er ein del av jobben som skal skje på torsdag. Det er så hyggelig at heile gjengen kjem heilt fra Oslo, tenk at eg får vise fram verdens beste plass til dei! I tillegg ser det ut som at været blir bra, og det er jo ekstra hyggelig.

Etterkvart skal eg tusle ned på badet, ta meg ein lang dusj, sette på litt musikk og deretter sjå eit eller anna på tv. Eg blei ferdig med “Normal People” på NRK i går. Den var så fin. Sånn skikkelig. Tårene rann hos meg, men det kan vere eine og aleine fordi eg er gravid, I don’t know. Bra var den uansett. Markus og meg er snart i mål med “Et sted å høre til”, så egentlig treng både vi  to og eg aleine ein ny serie. Noken tips?

Håpa alle der ute er godt i gang med veka, og at kvardagen behandla dikka fint. Sender masse LOVE fra Sogndal.

FOTO: Magnus Westerlund